Op weg naar het land van Ghadaffi.

Rond half negen vertrekken we vanuit ons hotel in Gabes richting Tripoli.We maken een kleine omweg om het Berberdorp Matmata te bezoeken.Het dorp ligt 650 meter boven de zeeniveau op 40 km in het binnenland.Het is het grootste en bekendste dorp met grotwoningen, die in de rotsen zijn uitgehouwen. De woningen bieden een goede bescherming tegen de hitte.Binnen is het ca 17 graden.Rond 1960 werden de drie grootste grot-complexen omgebouwd tot hotel.We bezichtigen het hotel waar destijds de Star Wars films werden opgenomen en bezoeken ook een authentieke grotwoning .We rijden door een bergachtig en ongenaakbaar steppe landschap waar overdag de temperatuur tot barre hoogte kan oplopen.In het verlaten land zie je af en toe een eenzame schaapherder met zijn kudde en boeren die schapen of zelfs ezels transporteren op aftandse peugeots 404 uit de zestiger jaren. En dan is er plotseling een echt dorp met behoorlijk wat huizen en mensen.Hoe kunnen zoveel mensen in dit gebied overleven vraag je je af. In de vele schamele bars zitten overdag veel voornamelijk mannen te niksen, wat wijst op veel werkloosheid.Veel mensen zijn uit deze streek gemigreerd of werken in de meer welvarende delen van Tunesi .Zij sturen regelmatig geld naar de achtergebleven familie, die op die manier in staat wordt gesteld hier te blijven wonen.
Na Matmata vervolgen we onze weg naar het zuiden, naar de grens met Libi. Onze passen worden wel vier keer gecontroleerd .Dat kost dus tijd en na ongeveer drie uur krijgen we van onze Libische gids onze papieren terug en een complete set Libische nummerplaten voor onze auto’s.Dan gaan we op weg naar Tripoli. Bij het eerste benzine station gaan we tanken.Voor de fabelachtige prijs van 8 eurocent per liter gooien we onze tank vol .In het begin is de kuststreek leeg en verlaten.Eindeloos vlak land, zand en nog eens zand tot aan de verre einder.Als je langdurig door zo’n monotoon en verlaten landschap rijdt raak je onder de indruk van de eindeloze leegte en verlatenheid.Het lijkt onlogisch maar dit heeft zijn bekoring;zoals in een muziekstuk de veelvuldige herhaling van een thema je kan boeien.We naderen Tripoli; het verkeer wordt intenser; we rijden door een aantal drukke steden; de schemer valt in.Onze gids rijdt in zijn eigen auto voorop en houdt met relatief hoge snelheid het tempo erin.Wij moeten hem blijven volgen en moeten met onze auto’s aansluiting houden;dat is best een tour de force met snelheden van zo’n 100 km per uur.Het verkeer is chaotisch,op tweebaanswegen rijden we soms vier rijen dik en links en rechts passeren auto’s.We passen ons aan aan het weggedrag van de Libirs en beginnen ook links of rechts te passeren, drukken zelfs bij relatief hoge snelheden andere auto’s weg of acteren als bumperklevers , rijden soms door rood licht om de aansluiting met de andere auto’s van onze groep niet te verliezen.Het is een geweldige ervaring en je hebt het gevoel alsof je twintig jaar jonger bent geworden.Het kind in de man zal nooit sterven!! In het donker bereiken we het centrum van de stad waar onze gids een tafel heeft gereserveerd in een voortreffelijk visrestaurant.De chauffeurs worden overladen met complimenten van onze meisjes en vallen ons om de hals vanwege de dolle capriolen die we in het verkeer hebben uitgehaald. In het restaurant genieten we van een voortreffelijke maaltijd in een relaxte atmosfeer ,waarbij we nagenieten van de ervaringen van deze dag.Dan zoeken we vermoeid maar vooral voldaan ons hotel op en verdwijnen vlug tussen de lakens.
De volgende dag bezichtigen we het museum met oudheden van de stad Tripoli.Na alles wat we aan moois uit de oudheid hebben gezien, valt dit museum ons wat tegen.We bezoeken vervolgens de medina,de oude stad met z’n vele souks en kleurrijke uitstallinkjes.Het valt op dat Libirs niet opdringerig zijn en dat er onder geen beding wordt gepingeld.Een ware verademing.Via het waterfront wandelen we terug in de richting van ons hotel.Tripoli is een moderne stad met ca 1,5 miljoen inwoners.De stad heeft veel moderne gebouwen en aan het straatbeeld en de betere auto’s die er rijden kun je zien dat Libi dankzij haar olie-inkomsten in staat is hoogwaardige investeringen te doen in de ontwikkeling van het land. Om 2 uur vliegen we naar de stad Sheba in de Sahara we zijn dus voorlopig “uit de lucht”